Over Anneke van der Vleuten - Langenhuijsen
Coaching vanuit verschillende expertises én persoonlijke ervaring
Ik ben drs. Anneke van der Vleuten-Langenhuijsen. Ik werk met vrouwen en ouders die al veel hebben geprobeerd. Ze weten allang wat ze anders zouden willen doen. Alleen reageert hun lijf soms nog alsof het oude verhaal waar is.
Daarin combineer ik gedragswetenschap met traumawerk en hypnotherapie. En met wat zich moeilijker laat meten.
- Gedragswetenschapper (drs.), sinds 2003 werkzaam in communicatie en gedrag
- Eigen praktijk sinds 2021, aangesloten bij de NFG en het NIBIG
- Aangesloten bij de NFG en het NIBIG
- Lichaamsgericht werk voor spanning, emoties en trauma: EFT, TBT en NeuroTouch
- Hypnotherapie voor volwassenen en kinderen
- Systemisch werk: familiepatronen en voorouderlijnen
- Systemisch werk: familiepatronen en voorouderlijnen
- Birth Blueprint: zwangerschap, geboorte en eerste levensjaren (1000Dagen Coach)
- Ruime ervaring met hoogbegaafdheid en hoogsensitiviteit
Maar achter al die kennis en werkervaring schuilt altijd een persoonlijk verhaal dat veel waardevoller is. Een verhaal over een vrouw die moeder werd… en dwars door de uitdagingen heen meer zichzelf leerde worden.
Het meisje dat té was...
Misschien was jij ook zo’n meisje. Te gevoelig en te veel. Of juist zo aangepast dat niemand doorhad hoe hard je je best deed.
Een kind dat zich anders gedroeg dan anderen. Dat anders dacht. Anders voelde. Een kind dat andere behoeften had. En niet door iedereen begrepen werd. Laat staan gezíen werd.
Een kind dat zich terugtrok, verstijfde of juist in de aanval ging. Een kind dat wegdroomde, pijntjes hier en daar had of voor een hoop onrust zorgde. Thuis of in de klas. Een kind dat weinig zelfvertrouwen leek te hebben. Of vertrouwen miste in de wereld om haar heen.
Een kind dat volgens anderen probleemgedrag vertoonde. Of een kind waarvan iedereen dacht dat het zo goed ging, niet wetende dat het de superkrachten van een kameleon had…
Ik was zo’n kind.
Nou ja…. “was.”
Dat gevoelige meisje dat alles opmerkte, is nooit weggegaan. Ik had haar alleen heel goed leren verstoppen. Onder aanpassen en vooral niet teveel opvallen. Ik ging dingen over mezelf geloven die nooit van mij waren.
Misschien herken je dat. Dat je dat meisje nog steeds bent.
Dat mag. Ze mag er zijn.
Dit is mijn, of liever: ons, verhaal.
Dit is mijn – of liever: ons – verhaal.
Een kennisspons, gevoelig en met een blik op de wereld die niet iedereen begreep
Ik was volgens sommige anderen te wijs voor mijn leeftijd. Te dromerig. Te ingewikkeld. Te gevoelig. Te lief. Te onhandig. Te eerlijk. En vooral fantasierijk, zachtaardig en op een gegeven moment… onzichtbaar. Wanneer ik ergens was waar het niet oké voelde, overschreeuwde ik niet. Dat lag niet in mijn aard. In plaats daarvan maakte ik me kleiner dan ik was. Ik stroomde mee met wat verwacht werd en besefte niet dat ik een eigen stem had. Hoe tegenstrijdig het ook klinkt… dat uitte zich een tijdje in enorme driftbuien.
Ik heb het geluk dat ik opgroeide in een warm, stabiel en liefdevol nest. Ondanks dat was opgroeien een lastig pad. Ik had zeker wel vriendjes en vriendinnetjes, maar pesten, buitensluiten en soms ook fysiek geweld lagen op de loer. Pas toen ik een jaar of veertien was, kreeg ik een vaste vriendengroep en bloeide ik op. Ik vond het belangrijk om onderdeel te zijn van die club vrienden en weer paste ik me aan. Wat ik écht vond, wilde en nodig had, liet ik toen nog niet zien. Ik had dat nooit geleerd, dus ik stond er ook niet bij stil.
Ik was zeventien toen ik psychologie ging studeren en daarna communicatie- en informatiewetenschappen. De passie begon te stromen: dít vond ik nuttig, uitdagend en mateloos interessant. De keerzijde? Ik ging in de overdrive, want natuurlijk kon ik makkelijk mijn studietijd verkorten, dacht ik. En ja, dat lukte ook, maar ten koste van mijn gezondheid. Toen ik net twintig was, had ik al mijn eerste burn-out te pakken. Ik krabbelde overeind, wilde afstand van alles en iedereen en ging een half jaar naar Zuid-Afrika: even helemaal los van mijn oude leven en mezelf opnieuw ontdekken.
Op zoek naar verbinding
Ik herinner me nog het moment dat het kwartje viel. Ik was 26 jaar, zat in de trein, keek naar buiten en wist dat ik een missie had. Ik wilde iets ten goede veranderen in deze wereld. Van betekenis zijn. Kinderen helpen aan het zelfvertrouwen en de eigenwaarde die ik zelf zo had gemist.
Nu zie ik wat ik toen nog niet zag. Ik probeerde andere kinderen te geven wat het meisje van toen nodig had gehad. Dat kwam uit een mooie plek. En ook uit oude pijn.
Ik begon een kinderyogapraktijk. Ouders dropten hun kinderen gestrest bij me, de kinderen hingen in de gordijnen, en na een paar weken stopte ik ermee. Ik had zelf nog wat werk te doen. Hoeveel, dat besefte ik toen nog niet.
Ik bleef zoeken naar manieren om van betekenis te zijn. Als mede-oprichter van het Orion Lyceum in Breda ontwikkelde ik leergangen waarin kinderen zichzelf leerden kennen en vanuit hun eigen kwaliteiten de wereld verkenden. Daarna runde ik zes jaar lang mijn eigen hotel-restaurant in de Alpen. Ik bouwde van alles op. Alleen mijn eigen plek vond ik nog niet.
Terug in Nederland pakte ik het communicatievak weer op en richtte me steeds meer op organisatieveranderingen. Ik ontdekte hoe mooi het is als mensen zichzelf echt kunnen laten zien, in tijden van weerstand. En dat in het contact met elkaar een nieuwe verbinding groeit, die verandering mogelijk maakt.
Onverklaarbaar niet-zwanger
Jaren gingen voorbij. Ik buffelde door en hopte van de ene job naar de andere. De ene functie was niet uitdagend genoeg, bij de andere was de werksfeer te toxisch. Wat mijn plek was? Ik had nog steeds geen idee. Toen ik 35 was wilden mijn man en ik dolgraag een kindje. Na twee jaar vol teleurstellingen gingen we een medisch traject in. Niemand had een idee wat er aan de hand was en wij hielden rekening mee met een toekomst zonder kind. Het was een harde uitnodiging aan mezelf om de liefde die ik zo graag wilde leren kennen in mezelf en in mijn huidige leven te vinden. Het was een uitdaging om niet te gehecht te raken aan de uitkomsten van dat medische traject en mijn leven ten volle te leven. En dat deed ik! Geduld, ongeduld, hoop en wanhoop wisselden elkaar af.
De geboorte van een moeder
En toen ineens zag ik twee streepjes! Na bijna drie jaar proberen, was ik zwanger. Die laatste IUI was gelukt! Op de dag dat ik het meest twijfelde, was er buiten mijn zicht al iets in beweging. En hoe zwaar de zwangerschap (een arbeidsconflict, bekkeninstabiliteit, zes maanden misselijk en diabetes) en het voortraject ook waren, ik genoot van elke seconde. Zelfs de spoedkeizersnede onderging ik in alle rust en kalmte, want ik wist dat ons meisje er eindelijk was.
Ik dacht dat ik mezelf goed had leren kennen door de pieken en dalen in mijn leven. Nou, ik kan je zeggen: niets is voor mij zo leerzaam geweest als moeder worden van dit bijzondere mensje. Vanaf de eerste dag merkte ik hoe temperamentvol en gevoelig onze dochter was. Hoe alert en nieuwsgierig ook. Als baby en peuter reageerde ze heftig op alles om haar heen. Slapen was er anderhalf jaar nauwelijks bij. We waren er flink mee in de weer.
Gedoe op het werk, gedoe thuis
Na een lang verlof mocht ik weer aan het werk. Niemand vertelt je hoe het is om een kersverse moeder en werknemer te zijn. Twee jaar lang werkte ik alsof ik geen moeder was. En was ik een moeder alsof ik geen werknemer was.
Thuis liep het ook niet op rolletjes. Onze dochter beleefde de wereld intens. Ze stond óf vol aan óf haakte af. Wat ze in haar hoofd had, wilde ze ook meteen kunnen. Prachtig om te zien, en ook een flinke oefening in geduld voor ons als ouders.
Rond haar tweede verjaardag had ze een paar keer per dag een enorme driftbui. Natuurlijk is het voor een kind het veiligst om dat te laten zien bij degene die onvoorwaardelijk van haar houdt. Gevolg? Ik was de klos. Hoeveel liefde en aandacht ik ook gaf, het lukte me bijna niet om haar te kalmeren. Ik besefte toen nog niet wat er écht speelde…
Op mijn werk lag er ook veel te veel op mijn bordje. Er kwam geen ondersteuning, dus koos ik voor mezelf en meldde me ziek. Ik dacht thuis te kunnen uitrusten. Het tegenovergestelde gebeurde. De driftbuien werden erger en erger, en ik raakte mezelf steeds verder kwijt.
Nu weet ik: die weg bewandelde ik niet voor niets. Het was het begin van de periode waarin alles ging schuiven.
Spiegeltje, spiegeltje…
Al die tijd dacht ik dat ik een probleem had met mijn werk. Pas toen ik afstand nam van alle stress, vielen de puzzelstukjes op hun plek. Mijn dochter voelde hoe ik in mijn vel zat en gaf het in klare taal aan me terug.
Ik ging lezen over gevoelige, intense kinderen en las over mezelf. Ik keek naar haar gedrag en zag mijn eigen oude pijn. En ook mijn eigen kwaliteiten. Waar ik altijd een meisje vol razernij en frustratie had gezien, zag ik nu een meisje dat verlangde naar verbinding. Een meisje dat riep om een moeder in balans.
Mijn man en ik konden dit niet alleen. Als je met z’n drieën in zo’n bubbel zit, is het lastig om een stapje terug te doen en de dynamiek te zien. Dus schakelden we een kindercoach in. Toen wij als gezin onszelf en elkaar begonnen te begrijpen, begon dat oude vonkje weer op te vlammen. Hier werd ik pas écht blij van.
Een kind in balans begint bij een volwassene in balans
Juist de hulp en inzichten die wij als ouders kregen, maakten het verschil. Kwartjes vielen. We gingen anders kijken en anders reageren. En onze dochter? Die begon voor onze ogen meer en meer te stralen.
Ik wilde zelf de inzichten en tools hebben om er écht voor mijn kind te kunnen zijn. Daarom begon ik aan de tweejarige KIK-opleiding tot kindercoach. Daar ontdekte ik hoe je achter probleemgedrag mooie kwaliteiten van je kind kunt ontdekken. En ik werd zelf flink door de mangel gehaald. Hoe zat het eigenlijk met mijn eigen overtuigingen en maskers? Hoe had ik me altijd staande gehouden, en was dat nog wel nodig? En werd het niet eens tijd om de talenten die ik als kind al had, en ver had weggestopt, af te stoffen?
Oefff… dat was pittig. En heel mooi.
Drie keer raden…?
Het gedrag van onze dochter veranderde volledig.
Weg waren de driftbuien. Nou ja, zo af en toe kwam er nog eentje voor, zoals bij zoveel peuters.
Alles werd zachter, kalmer.
We voelden meer verbinding.
Rust. En plezier.
Je gezien voelen brengt veiligheid en groei
Elk kind beleeft de wereld op zijn eigen manier. Ik zie het als onze taak om kinderen de ondersteuning te bieden die ze nodig hebben, zodat ze kunnen opbloeien tot emotioneel gezonde volwassenen vol zelfinzicht. De wereld heeft dat nodig.
Dat begeleiden vraagt om veel liefde, geduld, duidelijke grenzen en heel veel experimenteren.
En dan komt de crux: je kunt een kind, en ieder ander, zo ver begeleiden als je zelf bent gekomen.
Dat vraagt om een flinke portie zelfinzicht.
Want ja, ook wij verliezen soms ons geduld, pakken het onhandig aan of reageren vanuit een stuk oude pijn. We voelen dat iets ons raakt, wijzen naar buiten of reageren heftiger dan we wilden.
Alles wat schuurt, kan zo’n aha-moment zijn.
Als we bereid zijn ons eigen stuk in relatie tot de ander aan te kijken, gunnen we onszelf een nieuw begin. En de mensen om ons heen ook.
We kiezen dan makkelijker voor een manier van communiceren die verbindt in plaats van veroordeelt. We bouwen meer aan een veilige omgeving waarin er ruimte is om te proberen en te leren, om ‘fouten’ te mogen maken en daar samen plezier in te hebben. En… we kijken verder dan ‘probleemgedrag’, want intussen weten we beter. Ook als het gaat om het kind dat je zelf ooit was.
En het kind dat jij was?
Hoe je gevormd bent, draag je mee. Wat je is overkomen, en ook wat je hebt gemist. Soms zelfs overtuigingen die van generatie op generatie zijn overgedragen. Vaak zit het al in je lijf van vóór je er woorden voor had.
Nu ben je volwassen. En kun je ontdekken hoe je jezelf alsnog geeft wat je toen nodig had.
Bij mij zette mijn dochter dat in gang. Is eigenlijk niet elke zoon of dochter een natuurkracht in het lichaam van een jong kind? Als een super katalysator liet ze mij en mijn man zien dat het tijd was om in onze eigen kracht te staan (sorry voor het cliché!). Om zonder oordeel naar onszelf te leren kijken. En te doorgronden waar onze overtuigingen vandaan komen.
Maar het kan net zo goed je (schoon)moeder zijn, de buurman of die irritante manager. Elke wrijving die je merkt, is een kans om jezelf beter te leren kennen.
Begrijp me niet verkeerd: je hoeft niet alles te accepteren, en die ander gaat ook niet zomaar vrijuit. Alleen ligt jouw invloed bij jouw eigen reactie. Als je ziet wat er bij jou geraakt wordt, kun je kiezen hoe je reageert. Een grens trekken gaat dan vaak makkelijker, omdat die uit rust komt in plaats van uit oude pijn.
Dat werk ben ik blijven doen, tijdens alle bij- en nascholing van de afgelopen jaren. Telkens weer terug naar mijn wortels. Telkens opnieuw een laagje van die ui afpellen. En steeds meer ontdekken dat alles wat ik nodig heb al lang in mij zit.
Dat werk ging over accepteren wie ik ben en wat ik voel. Harder aan mezelf werken om een perfect iemand te worden, hoefde niet meer. Ik werd vooral nieuwsgierig naar hoe het in mij beweegt en verandert.
Mijn kritische, rationele blik heeft me ver gebracht. Echt verder kwam ik toen ik ook ging luisteren naar mijn lijf. Hoe mijn zenuwstelsel reageert en wat er onder de oppervlakte meebeweegt. Daar bleek de ingang te zitten.
Herstel is mogelijk in de verbinding
Wat ik onderweg ontdekte: veel krassen op je ziel ontstaan in verbinding met een ander. Daarom ligt het herstel ook in verbinding. Soms met die ander. Bovenal eerst met jezelf.
Die verbinding beweegt alle kanten op. Terug naar waar je vandaan komt, en vooruit naar wie je aan het worden bent. Naar binnen en naar buiten, naar jezelf en de mensen om je heen. Naar de aarde die je draagt en het grotere waar je deel van bent.
Als al die kanten er mogen zijn, land je in het nu. Daar heeft angst minder grip. En daar valt veel vanzelf op zijn plek.
Mijn praktijk groeit mee met mijn ontwikkeling
Frappant eigenlijk. Ik begon bij kinderen, omdat ik het meisje van toen wilde helpen. Pas toen ik zelf aan de slag ging, kon ik echt iets voor haar doen. Nu werk ik vooral met vrouwen en moeders. Met wie ze nu zijn, en met het meisje dat ze ooit waren.
Ik ben meegegroeid met mijn werk. Of mijn werk met mij.
Bij Oh, Glow Up begeleid ik vrouwen die zichzelf onderweg zijn kwijtgeraakt en voelen dat het nu hun beurt is. En gezinnen die vastlopen. Daar begin ik bij de ouder. Verander jij, dan verandert de dynamiek eromheen vanzelf mee. Soms sluit je kind aan voor EFT of hypnose, als onderdeel van jouw traject.
Het mooiste moment in mijn werk? Als iemand zegt: oh, dus daar gaat het al die tijd al over.
Jezelf leren kennen en waarderen maakt je leven zoveel lichter. Daar kun je niet vroeg genoeg mee beginnen. En je bent er nooit te oud voor. Het leven gaat niet om ‘growing up’, maar om ‘glowing up’.
Groeien doe je samen.
Is het jouw beurt?
Herken je jezelf in het meisje van toen? Of loop je thuis vast en voel je dat de sleutel bij jou ligt? Dan ben je welkom, in mijn praktijk in Tilburg of online.
Kijk bij Claim je Plek, Claim je Kracht, de online Reset, Vrij van Angst, Bye bye Trauma of Oudercoaching wat bij jou past.
Ben jij klaar voor een frisse start?
Je hoeft nog niet te weten wat bij jou past. Plan een gratis kennismaking van 20 minuten. Dan kijken we samen wat een mooie springplank is voor de nieuwe fase in jouw leven.
