Twee jaar geleden zag ik hem voor het eerst: een engelachtig kind, met sprankelende ogen en vol levenslust. Met een rugzak vol angstige gedachten die hem dag en nacht bezighielden.
Wat hij dacht, wat hij voelde, hoe hij zich gedroeg… dat kleurde zijn jonge leven. In de basis was zijn leven vol vrolijke contrastkleuren – maar daaroverheen kwam vaak een tintje donkerder.
Hij was tien toen hij bij mij ‘begon’. Vandaag is hij twaalf. En nemen we afscheid, met zijn woorden, terwijl zijn moeder hem ontroerd en trots aankijkt (en ik met haar):
“De angsten zijn er nog wel, maar ik kan ermee omgaan.”
Wauw.
Niet fixen, maar nieuwsgierig zijn naar die angst
De spijker op zijn kop! Want we gingen zijn angstige gedachten niet fixen. Geen positieve affirmaties. Geen afleiding. We zijn niet keihard gaan werken aan oplossingen. Allemaal zaken die ‘ik wil dit niet!’ roepen…
Nee. Wél waren we nieuwsgierig. Want wat willen die angsten eigenlijk? Wat zouden ze kunnen vertellen? Zijn het vrienden die soms nét te hard hun best doen? En als we onze verbeelding zoveel gebruiken… wat kunnen we daar dan óók mee doen?
Die vragen werden ons kompas. En we gebruikten alles wat er al in hem zat: zijn eindeloze creativiteit, zijn verbeeldingskracht, zijn geweldige humor, zijn openheid en doorzettingsvermogen.
Zo werkten we met angst
We werkten met oefeningen uit de NLP en hypnotherapie, EFT, tekenen, schilderen, strips maken en verhalen bedenken. Maar soms dronken we gewoon een kop thee en kletsten wat. Of gingen een potje schaken.
Hij ging die nare gedachten zien voor wat ze zijn: voorbijgaand. Zonder werkelijke dreiging. Ze komen en gaan. Net als die 599.999 andere gedachten die je op een dag hebt (nou ja, ongeveer dan).
En als je dat op 12 jarige leeftijd zo kunt ervaren en accepteren… En je hebt geleerd om je zenuwstelsel op zo’n moment te kalmeren… dan kun je de hele wereld aan!
En precies dat straalde hij uit vandaag.
Hij slaat zijn vleugels uit, klaar voor de toekomst
Ik omhels die stevige kerel voor me. Hij heeft zijn plek gevonden en de moed zichzelf te zijn. Hij gaat uitdagingen aan en vraagt hulp als het nodig is.
Hopelijk heeft hij ervaren dat hij nooit hoefde te veranderen. Dat hij niet zijn angst is. Hij ervaart gewoon dat zijn mind soms vervelende dingen doet, die weer een vervelend gevoel opleveren in zijn lichaam. Maar hij weet dat hij veilig is. Nu.
Want er is altijd alleen maar Nu.
En Nu.
En Nu.
Misschien is dát het geheim voor een gelukkig leven?
Dus hierbij: de levensles van een twaalfjarige jongen die de illusie van angst doorzag en ontdekte dat hij altijd al een megakracht in zich had.
Je bent er al. Je hebt alles al in je..
Deze jongen bewijst dat eens te meer.
En dat… dat geldt voor ieder van ons.
– – –
P.S. Een label kan houvast geven en deuren openen. Maar het is nooit het hele verhaal – soms niet eens het échte verhaal. Krijg het maar vaak genoeg te horen wat je hebt of wie je bent… en je gaat er nog naar leven ook.
Een label mag nooit groter worden dan de mens erachter. En die mens is oneindig veel rijker dan wat er ooit op papier past.
