Waarom ik even instortte (en wat ik ervan leerde)
Vorige week lag daar ineens het rapport op tafel: dertig pagina’s lang.
De conclusie? Ons kind kan niet goed tegen tarwe, koemelk, suiker, soja, pinda’s… en nog veel meer.
Opeens viel alles op z’n plek: de buikpijn, de drukte, de stress, de huidklachten.
En toch: het sloeg in als een bom.
Arm kind, dacht ik.
En meteen ook: wat nu?
Want wat betekent dit voor onze rituelen die ons zo verbinden? Voor ‘Kindjesavond’ op vrijdag, de verjaardagen en feestdagen? Voor het koekje en glaasje drinken na school, de boterham met pindakaas in de ochtendspits, of die panini bij de LocHal in het weekend?
Turbostand 🚀
Mijn eerste reactie: alles oplossen.
Ik dook in kookboeken, checkte etiketten, gooide dingen weg, deed meal preps, ontdekte nieuwe winkels. Onze dochter deed mee: samen bakken, proeven, zoeken. Twee dagen volle vaart vooruit.
En toen…
stortte ik in.
Neerploffen.
In tranen.
Doodop.
Waarom? Omdat ik haar een zorgeloos leven gun. Omdat ik baalde dat ze zo lang klachten had. Omdat ik bang was voor haar reactie. En omdat mijn hoofd overstroomde.
Dus ja, eerst even flink janken. Alleen.
En daarna met een arm om me heen.
Wat ik ontdekte
Nu, een week later, zie ik dat er ook iets bijzonders in beweging is gekomen.
- Rituelen zijn sterker dan de vorm.
Het gaat niet om dat koekje of die boterham, maar om het moment samen. - We doen dit samen.
Mijn man haalt kookboeken, gaat met onze dochter naar de markt, ontdekt met haar een glutenvrije bagel avocado bij Bagels & Beans. - Kwetsbaar is oké.
Emoties horen erbij. Ze zijn een uitlaatklep voor spanning. - Zorg voor je lichaam = mentale zorg.
Ik voel me relaxter, opgeruimder, vitaler. - We ontdekken nieuwe veerkracht.
Nieuwe recepten, nieuwe lekkernijen, nieuwe winkels. Bliss balls maken met mijn dochter: wat een trots straalt ze dan! - Loslaten van vanzelfsprekendheden.
Wat zo normaal leek, is niet vanzelfsprekend. Dat doet soms pijn, maar het is niet het einde van de wereld. - Verandering vraagt ook om stilstaan.
Mijn turbostand geeft grip, maar ik heb óók rust nodig. Verandering is rennen én vertragen. - Ons lichaam vertelt.
Klachten hebben een wortel, ze wijzen ons ergens op. Ze zijn niet het einde, maar een uitnodiging tot ontdekken. En alles wat nu geschreven staat, hoeft niet altijd zo te blijven. Klachten zijn functioneel en ooit ergens ontstaan. Vind je de wortel, dan vind je de oplossing,
De blik vooruit
We focussen niet langer op wat niet mag of misgaat. We kiezen voor vitaliteit, energie, samen zijn en lekker eten.
Met een avontuurlijke inborst ontdekken we nieuwe paden. En dat voelt—hoe onverwacht ook—rijker dan voorheen.
